Blisko dwadzieścia lat temu powstał ten niezwykły, poruszający tekst:
Niedawno poprowadziłem nabożeństwo żałobne przyjaciela, który zmarł cztery lata temu. Wszyscy, którzy przyszli na to nabożeństwo byli również na jego pogrzebie. Po co kolejne nabożeństwo żałobne cztery lata później? Oto tło:
U mojego przyjaciela zdiagnozowano wyjątkowo agresywny rodzaj raka i lekarze powiedzieli mu, że jedyną szansą na przeżycie jest przeszczep szpiku kostnego, co biorąc pod uwagę jego wiek, około pięćdziesiątki, było wysoce ryzykowne. Lekarze powiedzieli też, że jego szanse wynoszą jeden do trzech. Była to jego jedyna realna opcja. Dzień przed tym, jak trafił do szpitala, aby rozpocząć zabieg przeszczepu, zgromadził wokół siebie liczną rodzinę i przyjaciół, aby pożegnać się z nim, gdyby to rzeczywiście był koniec. Zebraliśmy się w południe, zjedliśmy skromny lunch, wybraliśmy się na krótki spacer, przytuliliśmy się do siebie, podczas gdy on ucinał sobie potrzebną sjestę, aby zebrać siły, a następnie zaprowadziliśmy go do kaplicy, gdzie odprawiliśmy Eucharystię i udzieliliśmy mu Namaszczenia Chorych. Następnie udaliśmy się do jego ulubionej restauracji na długą kolację, „ostatnią wieczerzę”, podczas której zjadł wszystkie swoje ulubione potrawy i mógł wyrazić nam swoją wdzięczność i miłość, a my mogliśmy zrobić to samo dla niego. To był wspaniały wieczór i wykorzystaliśmy wszystkie znane nam rytuały, ziemskie i sakramentalne, aby uczynić to pożegnanie wyjątkowym.
