Kategoria: Po drodze – blog ks. J. Sochy (Strona 1 z 40)

    Wiele lat temu trafiłem na sesję rekolekcyjną do jezuitów w Gdyni. Była ona poświęcona Modlitwie Jezusowej i wtedy ziarno zostało zasiane. Wczoraj mówiłem o tym skarbie chrześcijańskim, do którego Bóg daje klucze ludziom ochrzczonym ze Wschodu i Zachodu. Lubię dzielić się tą modlitwą indywidualnie, a czasami robię to w grupie, jak wczoraj na homiliach i w Grupie Wsparcia Po Starcie Samobójczej. Czytam też trochę na ten temat, gdyż ludzie doświadczeni duchowo mogą być bardzo pomocni w praktykowaniu tej modlitwy- drogi. Oto list jednego z nich:

    „W umyśle nie trzeba wyobrażać sobie Boga, Bogurodzicy i Świętych. Umysł skup na słowach modlitwy. Uwagę trzymaj w górnej części klatki piersiowej, gdyż jest ona duszą modlitwy. Na serce nie trzeba naciskać uwagą, jeśli będzie skoncentrowana, wtedy i serce będzie ją podzielać. Do wzruszenia i łez dążyć nie należy, kiedy same od siebie wraz z serdecznym ciepłem przyjdą, zatrzymaj się, dopóki się nie skończą. Nie trzeba myślec, że osiągnąłeś coś wielkiego” (Starzec Jan z Wałaamu, Zdobyty Płomień).

      Stocznia kojarzy mi się głównie ze światem męskim i jego perspektywą. Spotkałem wielu stoczniowców, dzisiaj głównie już emerytów, którzy tworzyli świat stoczni. Miałem nawet kiedyś okazję poświecić statek, potężny samochodowiec, który zbudowano w Stoczni Gdyńskiej. Z tamtej uroczystości pamiętam tylko mężczyzn. Kiedy czytałem o strajkach w Stoczni Gdańskiej, to oczywiście napotykałem na takie osoby jak: Anna Walentynowicz czy Alina Pienkowska, ale ich historia była opisana przez mężczyzn. Wczoraj jednak zobaczyłem kobiecy wymiar stoczni z Trójmiasta, a nawet z Bremy, w kompletnie innym wymiarze. Właśnie z kobiecej perspektywy. Świetny spektakl… a po nim rozmawiałem chwilę z kobietą, która jeszcze nie tak dawno pracowała w stoczni i w tym spektaklu, na który trafiła dosyć przypadkowo, zobaczyła siebie.

Niezwykłe w tym spektaklu jest też miejsce prezentacji – pirs nr 1 przy Molo Rybackim, koło pomnika Tadeusza Wendy  

„Robotniczki. Kobiety z Rdzy i Żelaza”.

 

     Cytat na dziś: „Sto książek ma mniejszą wartość niż kawa wypita z przyjacielem”. Paradoksalnie zaczerpnąłem go z książkio frapującym tytule „Dabar. Teologia przy kawie”!

 

   Ciekawe, że w oryginalnym, greckim tekście jest coś co zmienia kompletnie rozumienie zdania z dzisiejszej Ewangelii :”Niech ci będzie jak poganin i celnik”. Otóż jest tam rodzajnik „ten” celnik, a nie „jakiś” celnik (por. I. Gargano). Kto jest owym wskazanym celnikiem? Autor Ewangelii – Św. Mateusz. Jego to zdobył dla wspólnoty Jezus. Ludzie może i go upominali i rozmawiali z nim? A może umyli ręce i nie starali się o niego. Skreślili go.

 

      Są ludzie, którzy mają w sobie lekkość. Dzisiaj wiem, że nie da się do tej lekkości dojść bez śmierci: egoizmu, niedojrzałości, zranień, samouwielbienia, własnej racji, narzekania… Ona jest owocem życiowej Paschy.

    Kilka razy już ową lekkość zobaczyłem. Na pewno spostrzegłem ją w przyjacielu-księdzu, już nieżyjącym. Były takie chwile, że ta lekkość przebijała się przez niego. Otóż, przyjęliśmy kiedyś na nocleg w plebanii dwie osoby, które nas okradły i wyjechały. Ten fakt w ogóle nim nie zachwiał, nie obciążył go. Nie powiedział złego słowa. To nie była naiwność. On był lekki i wolny …

     Lubię słuchać wywiadów z mędrcami. Za jednego ze współczesnych uważam Rowana Williamsa. Zadano mu pytanie: czy chrześcijaństwo ma dzisiaj jakieś znaczenie? Jego odpowiedź brzmiała: „tak”. Powiedział: „Moim zdaniem chrześcijaństwo otwiera okna i daje więcej miejsca do życia”. Jedną z głównych rzeczywistości, gdzie Williams to dostrzega, to miłość Boga do człowieka, który jest obok, o którym czytam, którego widzę na ekranie czy na ulicy. Jaka to Dobra Nowina: Bóg kocha tego, który nie jest jak ja !

Zdjęcie:iarccum.org

     Co roku wyjeżdżam ze Szkołą Ewangelizacji Magnificat na letni wypoczynek. Jest to jedna ze ścieżek budowania wspólnoty, całkiem twórcza. Tym razem trafiliśmy w Tatry. Takie wspólne, aktywne bycie jest świetnym przeżyciem sierpniowej, papieskiej intencji: Módlmy się, abyśmy w dużych miastach, często naznaczonych anonimowością i samotnością, znaleźli nowe sposoby głoszenia Ewangelii, odkrywając twórcze ścieżki budowania wspólnoty.

   Tort dostałem, a było to jeszcze w czerwcu. Prezentuję jego zdjęcie, bo jest jak opowieść. Co tam w nim jest ukryte? ZUPA Chylońskai narty, które bardzo lubię, a na nartach dyskretny napis : Newcastle United, i Szkoła Ewangelizacji Magnificat, trochę ukryty jest św. Mikołaj, no i polubiłem zagadkowe 43 😉

Dziękuję pomysłodawcom

 

    Odwiedziłem Milejczyce, gminną wioskę na Podlasiu. W parafii mieszka około 400 katolików z ponad 20 wiosek. W minioną niedzielę w tutejszym, niedużym kościele było około 4 tys. ludzi. Wczoraj i dzisiaj były tu setki osób. Odkrywają w Milejczycach serce Jezusa Dobrego Pasterza i moc Eucharystii. Towarzyszy im proboszcz, ks. Jarosław Rosłon, serdeczny, otwarty i gościnny człowiek.

  Podczas pielgrzymki na Podlasie czytam książkę Athony Blooma, nieżyjącego już teologa prawosławnego, który pisząc o cudach postrzega je jako znaki przywracające harmonię w świecie: „Cud to chwila, podczas której ponownie odradza się harmonia, naruszona przez ludzki grzech. Może to być jedynie chwilowy przebłysk, może to być początek całego nowego życia – życia w harmonii miedzy Bogiem a człowiekiem, harmonii stworzonego świata ze swoim Stwórcą”.

     Słuchając ks. Jarosława opowiadającego o znakach-cudach, które dzieją się w Milejczycach pomyślałem, że tu właśnie dzieje się przywracanie harmonii, w każdym kto odkrywa, że Bóg ma serce. Polecam wywiad z ks. Rosłonem:

 

   PS  W Milejczycach można znaleźć nawet flagę kaszubską, piękną synagogę, która jest teraz domem kultury oraz wiele znaków wyznawców prawosławia, którzy tutaj stanowią większość religijną.

 

       Kilka dni temu natknąłem się na wileńskiej Rossie, na grób z ciekawym napisem: „… pocieszona ukazaniem się Najświętszej Panny – rozpoczęła życie wieczne”. Piękne !