Napisał do mnie mężczyzna, z zawodu strażak, który zmagając się z chorobą nowotworową przyszedł do gdyńskiego „Mikołaja” na Eucharystię sprawowaną w intencji o uproszenie zdrowia:
„Olbrzymie wrażenie zrobiła na mnie figura umęczonego Pana Jezusa. Nie wiem czy ksiądz wie jak wyglądają osoby, które oczekują na ratunek, który często nie nadchodzi na czas. Pan Jezus z Waszego kościoła bardzo mi je przypomina. Widziałem nie raz te ręce wyciągnięte, zastygłe, w nadziei że ktoś je złapie i wyciągnie. Tą umęczoną, często już spaloną twarz. Oczekiwanie na strażaka, nieraz się udało nieraz niestety nie, ale zawsze z narażeniem własnego życia starałem się zdążyć. Tą pierwszą Mszę płakałem patrząc na Pana Jezusa i nie mogłem uwierzyć jak realistycznie to wygląda. I nagle wtedy dotarło do mnie, że przecież tak właśnie było. Pan Jezus oddał za nas wszystkich swoje życie. Teraz ja jestem niczym taki szary człowieczek, robaczek, grzesznik. Teraz ja wyciągam te ręce do Pana Boga prosząc o łaskę życia”.
Drugim aktem tej refleksji jest zdjęcie, które zostało zrobione w niedzielny poranek. W Dniu Zmartwychwstania Jezus już nie jest spalony, On jest jaśniejący. Jego serce bije blaskiem życia.
