{"id":166383,"date":"2025-10-29T14:00:04","date_gmt":"2025-10-29T13:00:04","guid":{"rendered":"https:\/\/swmikolaj.org\/?p=166383"},"modified":"2025-10-29T14:47:30","modified_gmt":"2025-10-29T13:47:30","slug":"podwojny-pogrzeb","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/swmikolaj.org\/index.php\/2025\/10\/29\/podwojny-pogrzeb\/","title":{"rendered":"Podw\u00f3jny pogrzeb"},"content":{"rendered":"\n
\n
\u00a0<\/div>\n<\/div>\n
\n
Blisko dwadzie\u015bcia lat temu powsta\u0142 ten niezwyk\u0142y, poruszaj\u0105cy tekst:<\/div>\n
\u00a0 \u00a0 \u00a0Niedawno poprowadzi\u0142em nabo\u017ce\u0144stwo \u017ca\u0142obne przyjaciela, kt\u00f3ry zmar\u0142 cztery lata temu. Wszyscy, kt\u00f3rzy przyszli na to nabo\u017ce\u0144stwo byli r\u00f3wnie\u017c na jego pogrzebie. Po co kolejne nabo\u017ce\u0144stwo \u017ca\u0142obne cztery lata p\u00f3\u017aniej? Oto t\u0142o:<\/em><\/div>\n
\u00a0 \u00a0 U mojego przyjaciela zdiagnozowano wyj\u0105tkowo agresywny rodzaj raka i lekarze powiedzieli mu, \u017ce jedyn\u0105 szans\u0105 na prze\u017cycie jest przeszczep szpiku kostnego, co bior\u0105c pod uwag\u0119 jego wiek, oko\u0142o pi\u0119\u0107dziesi\u0105tki, by\u0142o wysoce ryzykowne. Lekarze powiedzieli te\u017c, \u017ce jego szanse wynosz\u0105 jeden do trzech. By\u0142a to \u00a0jego jedyna realna opcja. Dzie\u0144 przed tym, jak trafi\u0142 do szpitala, aby rozpocz\u0105\u0107 zabieg przeszczepu, zgromadzi\u0142 wok\u00f3\u0142 siebie liczn\u0105 rodzin\u0119 i przyjaci\u00f3\u0142, aby po\u017cegna\u0107 si\u0119 z nim, gdyby to rzeczywi\u015bcie by\u0142 koniec. Zebrali\u015bmy si\u0119 w po\u0142udnie, zjedli\u015bmy skromny lunch, wybrali\u015bmy si\u0119 na kr\u00f3tki spacer, przytulili\u015bmy si\u0119 do siebie, podczas gdy on ucina\u0142 sobie potrzebn\u0105 sjest\u0119, aby zebra\u0107 si\u0142y, a nast\u0119pnie zaprowadzili\u015bmy go do kaplicy, gdzie odprawili\u015bmy Eucharysti\u0119 i udzielili\u015bmy mu Namaszczenia Chorych. Nast\u0119pnie udali\u015bmy si\u0119 do jego ulubionej restauracji na d\u0142ug\u0105 kolacj\u0119, \u201eostatni\u0105 wieczerz\u0119\u201d, podczas kt\u00f3rej zjad\u0142 wszystkie swoje ulubione potrawy i m\u00f3g\u0142 wyrazi\u0107 nam swoj\u0105 wdzi\u0119czno\u015b\u0107 i mi\u0142o\u015b\u0107, a my mogli\u015bmy zrobi\u0107 to samo dla niego. To by\u0142 wspania\u0142y wiecz\u00f3r i wykorzystali\u015bmy wszystkie znane nam rytua\u0142y, ziemskie i sakramentalne, aby uczyni\u0107 to po\u017cegnanie wyj\u0105tkowym.<\/em><\/div>\n<\/div>\n

<\/p>\n

\n
\u00a0 \u00a0 \u00a0Lekarze trafnie przewidzieli. Nie prze\u017cy\u0142. Zmar\u0142 w trakcie rekonwalescencji, wi\u0119c nasza wsp\u00f3lna kolacja by\u0142a rzeczywi\u015bcie \u201eostatni\u0105 wieczerz\u0105\u201d. Zorganizowali\u015bmy dla niego wielki pogrzeb, pochowali\u015bmy go zgodnie z jego wol\u0105 w nieoznakowanym grobie na ma\u0142ym wiejskim cmentarzu, na kt\u00f3rym znajdowa\u0142 si\u0119 tylko jeden lub dwa inne groby, po czym wszyscy wr\u00f3cili\u015bmy do dom\u00f3w. W kolejnych latach modlili\u015bmy si\u0119 za niego codziennie, a potem, po czterech latach, cz\u0119\u015b\u0107 z nas, kt\u00f3rzy byli na tym pierwszym po\u017cegnaniu, postanowi\u0142a spotka\u0107 si\u0119 ponownie w tej samej kaplicy i tej samej restauracji. Ale po co? Po co powtarza\u0107 po\u017cegnanie, kt\u00f3re ju\u017c odbyli\u015bmy? Po co to zrobili\u015bmy?\u00a0<\/em>Poniewa\u017c zasadniczo wszyscy, czy to w jakim\u015b nieokre\u015blonym miejscu w sercu, czy w jakim\u015b bardziej wyra\u017anym miejscu w naszej wierze, wierzymy w obcowanie \u015bwi\u0119tych, a mianowicie w to, \u017ce nasi bliscy kt\u00f3rzy zmarli, nadal pozostaj\u0105 z nami w relacji i \u017ce ta relacja wci\u0105\u017c si\u0119 zmienia i rozwija, nawet po tym, jak \u015bmier\u0107 nas rozdzieli. I bior\u0105c to pod uwag\u0119, zdali\u015bmy sobie r\u00f3wnie\u017c spraw\u0119, \u017ce w pewnym momencie wymagano od nas jeszcze innego rodzaju odpuszczenia. Co to oznacza?<\/em><\/div>\n
Pod koniec lat 70. XX wieku pisarz z Wirginii, Sheldon Vanauken, napisa\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 zatytu\u0142owan\u0105 \u201e Severe Mercy” . Opowiada ona histori\u0119 mi\u0142o\u015bci, \u015bmierci i relacji po \u015bmierci. Jako m\u0142ody m\u0119\u017cczyzna, wci\u0105\u017c po dwudziestce, mia\u0142 szcz\u0119\u015bcie znale\u017a\u0107 swoj\u0105 bratni\u0105 dusz\u0119, kobiet\u0119, kt\u00f3r\u0105 czule nazywa\u0142 Davey. Ich mi\u0142o\u015b\u0107 niemal ich przyt\u0142oczy\u0142a w swojej wyj\u0105tkowo\u015bci, a jednak dzi\u0119ki niej odnale\u017ali Boga \u2013 i odnale\u017ali r\u00f3wnie\u017c C.S. Lewisa, kt\u00f3ry zosta\u0142 ich kierownikiem duchowym i mentorem. Jednak ich ziemska mi\u0142o\u015b\u0107 mia\u0142a by\u0107 kr\u00f3tkotrwa\u0142a. Dwudzietoparoletnia Davey zachorowa\u0142a na raka i zmar\u0142a. Vanauken by\u0142 przygn\u0119biony, pogr\u0105\u017cony w ciemno\u015bci, kt\u00f3ra sprawi\u0142a, \u017ce \u200b\u200brozwa\u017ca\u0142 samob\u00f3jstwo. Na szcz\u0119\u015bcie mia\u0142 C.S. Lewisa jako przewodnika duchowego.<\/em><\/div>\n
Po \u015bmierci \u017cony kaza\u0142 skremowa\u0107 jej cia\u0142o i przechowywa\u0142 jej prochy. Nosi\u0142 te\u017c w kieszeni jej obr\u0105czk\u0119 \u015blubn\u0105. Pewnej nocy, kilka lat po jej \u015bmierci, p\u0142yn\u0105\u0142 statkiem przez Atlantyk i wyszed\u0142 na zewn\u0105trz, sam na sam z jej prochami i obr\u0105czk\u0105, aby si\u0119 pomodli\u0107. W swojej modlitwie otrzyma\u0142 od niej wyra\u017any sygna\u0142, kt\u00f3ry w zasadzie brzmia\u0142: \u201eCzas na co\u015b nowego. Rozrzu\u0107 prochy z mi\u0142o\u015bci\u0105 w oceanie. Wrzu\u0107 obr\u0105czk\u0119 do morza. Pozb\u0105d\u017a si\u0119 \u017calu, kt\u00f3ry nosisz w sobie! W przysz\u0142o\u015bci zn\u00f3w b\u0119dziemy razem, ale teraz, na tej ziemi, czas i\u015b\u0107 naprz\u00f3d\u201d.<\/em><\/div>\n
\u00a0 \u00a0W gruncie rzeczy w\u0142a\u015bnie dlatego zebrali\u015bmy si\u0119 ponownie, by uczci\u0107 pami\u0119\u0107 naszego przyjaciela. Po czterech latach us\u0142yszeli\u015bmy, jak m\u00f3wi – jakkolwiek \u00a0to brzmi w naszych sercach – \u017ce nadszed\u0142 czas, by rozsypa\u0107 jego prochy, wrzuci\u0107 obr\u0105czk\u0119 do oceanu, by pozwoli\u0107 mu odej\u015b\u0107 w jeszcze wi\u0119kszym stopniu, aby tajemnica g\u0142\u0119bszej mi\u0142o\u015bci mog\u0142a nadal si\u0119 rozwija\u0107.<\/em><\/div>\n
To by\u0142 wspania\u0142y, pe\u0142en rado\u015bci wiecz\u00f3r. Modlili\u015bmy si\u0119, opowiadali\u015bmy sobie historie, pili\u015bmy wino, ale przede wszystkim \u015bmiali\u015bmy si\u0119 z wdzi\u0119czno\u015bci, poniewa\u017c nasze \u017cycie zosta\u0142o tak obdarowane przez tego cz\u0142owieka, Williama Manfielda, kt\u00f3rego ciep\u0142o, mi\u0142o\u015b\u0107, humor, empatia, wiara i mi\u0142o\u015b\u0107 do Eucharystii pomog\u0142y uczyni\u0107 nasze \u017cycie bardziej zno\u015bnym, bardziej zrozumia\u0142ym, bardziej radosnym, bardziej pe\u0142nym wiary i pe\u0142niejszym. Nie zawsze by\u0142 Matk\u0105 Teres\u0105, mia\u0142 pewne s\u0142abo\u015bci, kt\u00f3rych ona nie mia\u0142a, ale tak jak ona, jest teraz \u015bwi\u0119tym i to \u015bwi\u0119tym, z kt\u00f3rym mogli\u015bmy \u015bwi\u0119towa\u0107 \u201eostatni\u0105 wieczerz\u0119\u201d.<\/em> (R. Rolheiser, CELEBRATING LIFE INSIDE THE COMMUNION OF SAINTS, 10 czerwca 2007 r.)<\/div>\n<\/div>\n
\"\"<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u00a0 Blisko dwadzie\u015bcia lat temu powsta\u0142 ten niezwyk\u0142y, poruszaj\u0105cy tekst: \u00a0 \u00a0 \u00a0Niedawno poprowadzi\u0142em nabo\u017ce\u0144stwo \u017ca\u0142obne przyjaciela, kt\u00f3ry zmar\u0142 cztery lata temu. Wszyscy, kt\u00f3rzy przyszli na to nabo\u017ce\u0144stwo byli r\u00f3wnie\u017c na jego pogrzebie. Po co kolejne nabo\u017ce\u0144stwo \u017ca\u0142obne cztery lata p\u00f3\u017aniej? Oto t\u0142o: \u00a0 \u00a0 U mojego przyjaciela zdiagnozowano wyj\u0105tkowo agresywny rodzaj raka i lekarze […]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"publishpress_future_action":{"enabled":false,"date":"1970-01-01 01:00:00","action":"","terms":[],"taxonomy":"","browser_timezone_offset":0},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/swmikolaj.org\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/166383"}],"collection":[{"href":"https:\/\/swmikolaj.org\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/swmikolaj.org\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/swmikolaj.org\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/swmikolaj.org\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=166383"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/swmikolaj.org\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/166383\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":166392,"href":"https:\/\/swmikolaj.org\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/166383\/revisions\/166392"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/swmikolaj.org\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=166383"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/swmikolaj.org\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=166383"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/swmikolaj.org\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=166383"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}